1397/11/04 پنج شنبه

نیمه شعبان سالروزولادت حضرت ولي عصرمهدي موعود (عج) بر عموم مسلمين جهان مبارك باد......قال الكاظم عليه السلام: يُغيبُ عن أبصار الناس شَخصُهُ و لايُعيبُ عن قُلوب‌المؤمنين ذِكره؛ او (حضرت مهدي عجل‌الله‌تعالي‌فرجه الشريف) از ديده مردم پنهان مي‌شود، ولي يادش در دلهاي مؤمنين هيچگاه فراموش نمي‌شود

  
 

تاريخ نشر: 2/5/1389

مبحث: مقالات تخصصي

نويسنده: administrator

منبع:

مطالعات: 1318

بازگشت >>
نظرسنجي: ( 1 راي) 
  بر آستان مهدي(ع)
خلاصه:

دكتر مرتضي آقا تهراني

کوتاهی در پرداخت خمس، ظلم در حق اهل بیت (ع):
يكي از موانعي‌كه باعث دوري و مهجوري ما از امام زمان (ع) مي‌شود، غفلت از حسابرسي به اموال و پرداخت خمس از درآمد ساليانه است كه نيمي به عنوان سهم سادات و نيمي هم سهم امام زمان (ع) است و بايد به خدمت نايب عام امام (مجتهد جامع الشرايط)پرداخت گردد.
چه بسيار افرادي كه خود را در زمره دوستداران امام زمان (ع) مي‌شمارند، اما نه تنها از مال شخصي خود سهمي را براي ترويج اهداف و زمينه سازي ظهور آن حضرت خرج نمي كنند، بلكه از اداي حقّ واجب آن حضرت نيز دريغ دارند؛ غافل از اين كه با اين غفلت خطير، خود و اهل و عيال خويش را بر لقمه‌هاي حرام و مال غصب شده از آن حضرت مهمان ساخته‌اند.
اي كاش اين گروه بي‌ مبالات مي‌دانستند كه با اين ظلم بزرگ خويش در حقّ امام زمان (ع) و سادات نيازمند، شكم هاي خود را از شعله‌هاي آتش پر مي‌ كنند و جايگاهي سوزان در دوزخ قهر الهي براي خويش مهيا مي‌سازند. مولاي مظلوم و غريبمان ما را از اين گناه خطرخيز برحذر داشته و اين چنين هشدارمان داده‌اند: «وَ مَنْ اَكَلَ مَنْ اَمْوالِنا شَيْئاً، فَاِنََما يَأْكُلُ في بَطْنِهِ ناراً وَ سَيَصلي سَعيراً؛ هر كه چيزي از اموال ما را (بدون اذن و اجازه ما) بخورد، همانا شكم خويش را از آتش پر نموده است و به زودي در آتش افكنده خواهد شد».(1)
باري، پرداخت خمس اموال از وظايف واجب هر انسان مؤمن است. طبق حكم الهي، نيمي از وجه پرداختي خمس به سادات نيازمند تعلق مي‌گيرد و بخشي ديگر از آن،سهم مبارك امام زمان (ع) است كه با اجازه و نظارت وكلاء و نايبان آن حضرت (فقها و مجتهدان جامع شرايط) در راه ترويج اهداف امام زمان (ع) و رفع موانع ظهور آن حضرت صرف ‌مي‌گردد.
آري، اگر همه افرادي كه به اموالشان خمس تعلّق مي‌گيرد اين حقّ واجب الهي را به مراجع ذيصلاح و نايبان عام امام زمان (ع) پرداخت مي‌كردند، اين همه فقر و تبعيض و بي عدالتي و اين همه جهل و بي خبري نسبت به معارف ديني وجود نمي‌داشت و چه بسا با تبليغ و ترويج اهداف متعالي مهدي موعود (ع)، ارزش وجودي آن خورشيد فروزان و بركات مادي و معنوي آن يگانه دوران در ميان مردم جهان شناخته مي‌شد و زمينه را براي ظهور نجات بخش و سعادت آفرين حضرتش مهيا مي‌ساخت.
از اين منظر، آنان كه در پرداخت خمس اموالشان كوتاهي مي‌كنند، نه تنها به حقّ خود و خدا و امام زمان (ع) كه به حقّ تمام مردم جهان و به ويژه مظلومين عالم ظلم روا داشته است. چرا كه با كوتاهي و بخل خويش، ظهور نجات و سعادت بشر را به تأخير مي‌اندازند، و شايد از همين روست كه چنين افرادي، به فرموده امام زمان ارواحنافداه، مورد لعن و نفرين خداوند و فرشتگان و تمام مردم جهان قرار گرفته است: «لَعْنَةُ اللهِ وَ الْمَلائِكَةِ وَ النّاسِ اَجْمَعينَ عَلي مَنِ اسْتَحَلَّ مِنْ مالِنا»؛ لعنت خداوند و فرشتگان و تمام مردمان بر كسي كه تصرف در مال ما را (بدون اجازه ما) برخود حلال دانسته است».(2)
در نگاهي ژرف و عميق به ماجراي تشرف حاج علي بغدادي (رحمه الله) به محضر نوراني مولايمان صاحب العصر و الزمان (ع)، آنچه بيش از هر چيز در رفتار و گفتار حاج علي جلوه‌گر مي‌شود، توجه و دقت فوق العاده آن جناب نسبت به رسانيدن خمس اموالش به دست وكلا و نايبان امام زمان ارواحنافداه مي‌باشد.
يا رب سببي ساز! كه آن ختمِ امامت باز آيد و برهاندم از غم به سلامت
خاكِ رهِ آن يار سفر كرده بياريد تا چشم جهان بين كنمش جايِ اقامت
فرياد كه از شش جهتم راه ببستند عجز و گنه و دوري و غم، رنج و ملامت
جان، زنده جاويد شد از معرفت تو حق كرد به ما اين همه الطاف و كرامت (3) 

 




 
دوری از گناه، راه ارتباط با امام عصر(ارواحنافداه):
از راه های ارتباط معنوی با حضرت امام عصر(ع)، دوری از گناه است. برماست که از تمامی کارهایی که باعث آزردن آن حضرت می‌شوند، پرهیز کنیم. امام عصر (ع) از گناه نفرت دارد و ما نیز باید به گونه‌ای باشیم که حتّی اگر زمینه گناه پیش آمد، به احترام آن حضرت گناه نکنیم.
برخی که خود را به دیدن بعضی از عکس‌ها، فیلم‌ها،‌cd ها و ... عادت می‌دهند، به دست خود از دیدن جمال حضرت محروم می‌شوند. جوانی که به مجلس امام حسین(ع) می‌آید و با اشک چشم، این پلیدی‌ها را می‌شوید، نباید دیگر بار به گناه رو کند.
از مواردی که به دوری از گناه کمک می‌کند، احساس حضور در برابر حضرت ولی‌عصر (ع) است. اگر برادر، همسر، دختر یا خواهر ما با وضع نامناسبی در بیرون از منزل دیده شود یا با خبر شویم که کاری می‌کند که زیبنده یک مسلمان و شیعه نیست، چه احساسی خواهیم داشت؟ ما نیز ایتام آل محمّد (عليهم السلام) هستیم. امام‌زمان (ع) در حکم پدر ماست. اگر چه ما او را نمی‌بینیم؛ امّا او ما را می‌بیند، نه غمش را می‌دانیم، نه غصّه‌اش را می‌خوریم و نه با او همدردی می‌کنیم. ما با حضرت فاصله داریم، فاصله‌ای که خود ایجاد کرده‌ایم.
گناهان انسان، حجاب‌های میان او و امامش هستند و غفلت نیز از جمله حجاب‌هاست. غفلت ما، پرده‌ای میان ما و امام ماست و توجّه همیشگی به حضرت، موجب دوری ما از گناه می‌شود.
اگر به دنبال رضایت و دیدار امام خویش هستیم باید برای درمان بیماری غفلت، چاره‌ای بیندیشیم. یکی از راه‌های درمان این بیماری، شرکت در درس‌های اخلاق است. تذکر و تنبّه، انسان را از غفلت بیرون می‌آورد. راه دیگر، پیدا کردن دوست خوب است. «یَذکُرُکُمُ اللهَ رُؤیَتُهُ؛ با کسی همنشین باش که تو را به یاد خدا بیندازد».(4) و چه بهتر که این فرد، همسر، فرزند، پدر و مادر انسان باشد. به‌طور کلّی هر آن چه تذّکر دهنده باشد و به انسان توجّه دهد، در علاج بیماری غفلت، مؤثّر است. از همین رو در تعالیم دینی ما آمده است که قرآن بخوانید، چون مُذَکَّر است. پیامبر اعظم (ص) و ائمّه معصومین (علیهم السلام) هم مذکّر هستند. وقتی با یاد ایشان پرده غفلت از جلوی چشمان ما برداشته شود، آن‌گاه احساس حضور خواهیم کرد، مولای خود را خواهیم دید و هرگز در برابر او مرتکب گناه نخواهیم شد. ذکر، تذکّر و توجّه، نقطه مقابل غفلت به شمار می‌روند که گاهی لسانی و گاه عملی هستند.
هر روز و هر ماه، ذکر مخصوص خود را دارد. وقتی ذکر، به زبان جاری شد، بر اثر استمرار و دوام، به اندام و جوارح نیز راه می‌یابد و دل، چشم، زبان و گوش انسان نیز متذکّر می‌شوند. باید مواظب دوستان غیرمتذکّر خود باشیم چرا که مراوده زیاد با این افراد می‌تواند ما را از مسیر الهی خارج کند. جوانان می‌بایست در انتخاب همسر و دوست دقّت بسیار به خرج دهند و قدر دوست و همسر خوب و متذکّر را هم بدانند. از امام(ع) در مورد آیه وِمِنْهُم مَّن يَقُولُ رَبَّنَا آتِنَا فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِي الآخِرَةِ حَسَنَةً وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ؛ سؤال کردند، حضرت در جواب فرمودند:
«حسنه دنیا، همسر خوب است که مانع گناه انسان می‌شود و وسایل حرکت را برای او فراهم می‌کند».(5)
مرحوم آیت‌الله صافی(ره) از علمای اصفهان بودند. حال معنوی خوشی داشتند و در اواخر عمر خود به دیدار حضرت صاحب‌الامر –ارواحنافداه- نایل شدند. وقتی که مشغول ساخت خانه بودم، به ایشان عرض کردم: «توصیه می‌کنید خانه خود را چگونه بسازم؟» فرمودند: «خانه را به گونه‌ای بساز که اگر روزی امام زمان (ع) در حال عبور از کنار خانه‌ات بودند و تصمیم به استراحت گرفتند، نگویند در این خانه جای من نیست؛ خانه‌ات را طوری بساز که حضرت بگویند در این خانه را می‌زنیم، یک ساعت استراحت می‌کنیم و می‌رویم. در خانه‌ات را به روی آقا مبند!» به راستی چرا ما با دل خود کاری می‌کنیم که دیگر جای آن حضرت نباشد؟ چرا با چشمان خود کاری می‌کنیم که دیگر او را نبیند؟
«علی بن مهزیار» انسان شگفت‌آوری است. بیست سفر حج رفت تا حضرت ولی‌عصر(ارواحنافداه) را زیارت کند. سفر حجّ در قدیم به آسانی اکنون نبود. اگر چه امروزه نیز بیست سفر به مکّه رفتن آسان نیست. برخی از ما حتّی همّت آن را نداریم که به جمکران برویم. علی بن مهزیار در آخرین سفر حجّ خود، در حالی که از دیدار امام ناامید شده بود با سفیر آقا ملاقات کرد. فرستاده حضرت پرسید: «دنبال کسی می‌گردی؟» علی بن مهزیار گفت: «به دنبال امام محجوب هستم؛ امامی که پشت پرده است(6) ». امام محجوب نیست. این ماییم که محجوبیم. برخی از اهل سنّت می‌گویند که شیعه معتقد است، امام عصر –عجّل الله تعالی فرجه الشریف- داخل چاه رفته و غایب است! ولی ما این گفته را قبول نداریم. حضرت به کدام چاه رفته‌اند؟ در واقع این ما هستیم که در چاه نفس خود اسیریم و امیدواریم که او ما را از این چاه به در آورد. بنابراین اشعاری مثل این که «یوسف زهرا از چاه درآ» و ... اشتباه است؛ چنان‌که در دعای ابوحمزه ثمالی آمده است: «إِنَّکَ لاتَحتَجِبُ عَن خَلقِکَ إِلّا أَن تَحجُبَهُمُ الأَعمالُ دُونَکَ؛ تو از خلقت پنهان نمی‌شوی بلکه اعمال آنان حجاب دیدارشان می‌شود».(7)
حجاب پیش روی ما، گناه است. اگر بخواهیم به دیدار آن حضرت برسیم، باید گناه را از زندگی خود دور کنیم.
علی بن مهزیار می‌گوید که وقتی خدمت امام عصر (ع) رسیدم و سلام کردم، نخستین سخن آن حضرت به من این بود: «یا أَبَالحَسَنِ، قَد کُنّا نَتَوَقَّعُکَ لَیلاً وَ نَهاراً؛ما شب و روز منظر دیدارت بودیم!»(8)
شگفتا! علی بن مهزیار پس از بیست سفر حجّ به عشق زیارت مولایش، هم‌اکنون خود را بدهکار او می‌بیند. او در پاسخ می‌گوید: «آقا! من نمی‌دانستم شما کجایید» و آن حضرت می‌فرمایند: «واقعاً نمی‌دانستی ما کجاییم؟ جای ما برای شما معلوم نیست؟»
همه ما می‌دانیم آن حضرت کجاست؛ امّا باز به جای دیگر می‌رویم. آن حضرت را بارها در حرم حضرت معصومه (س) و مسجد جمکران دیده‌اند. آن حضرت در مسجد امام حسن (ع) در قم، عدّه‌ای از خوبان را دعوت کردند و با آنها نماز ظهر خواندند. آن حضرت در حرم امام هشتم (ع) رفت و آمد دارند. پرواضح است که جای امام عصر (ع) در مکان‌های پر معصیت و مجالس گناه نیست. ما خود خوب می‌دانیم که وقتی تندخو می‌شویم و بدخلقی می‌کنیم، دیدارمان با امام عصر (ع) به تأخیر می‌افتد. آن حضرت در نماز ظهر به عدّه‌ای از بازاریان قم فرمودند: «عدّه‌ای از بازاری‌ها به دنبال این هستند که نقاط ضعف شیعه ما را پیدا کنند و آنها را در معاملات فریب دهند و حقّشان را بخورند». چرا بعضی در بازار منتظرند یک انسان ناشی پیدا شود تا او را فریب دهند؟ شاید حضرت مهدی (ع) این شخص را دوست داشته باشند. شخصی می‌‌گفت: «من تصمیم گرفتم هر جمعه، دعای ندبه بخوانم. همان هفته اوّل در خواب دیدم منادی ندا می‌دهد که من با تو ارتباط قلبی برقرار کردم». اگر گناه نکنیم، ارتباط معنوی ما با امام زمان (ارواحنافداه) برقرار می‌شود. گناه، هر چند در ظاهر، خوشی و شیرینی به همراه دارد، ولی بسیار تلخ است؛ چون انسان را از کسی جدا می‌کند که دست او را می‌گیرد و به خدا می‌رساند.

توسل به امام زمان(ع):
از مهم‌ترين راهكارهاي ارتباط با مولايمان حضرت حجت‌ بن الحسن ارواحنالتراب‌مقدمه‌الفداء، توسل به آن امام همام و استمداد از آن حضرت مي‌باشد. توسل‌هاي خالصانه به ساحت قدسي امام زمان عليه‌الصلوه‌والسلام قطعاً نظر رحيمانه و كريمانة آن حضرت را به سوي سالك جلب خواهد كرد؛ تا آن جناب بر اساس قدرت رباني و علم لدني خويش، به هر نحوي كه صلاح بداند، شخص سالك را به مقصود برساند و از سوز و گداز هجران برهاند.
باري، بهترين و مطمئن‌ترين راه ايمني در مقابل انواع بلاها، فتنه‌ها و امتحان‌هاي آخرالزمان، از جمله هجران و دوري از امام زمان (ع) توسل و توجه قلبي به وجود مقدس معصومين (عليهم‌السلام) مي‌باشد؛ چنان كه امام علي عليه‌السلام بر اين راه محكم و استوار تأكيد فرموده‌اند: «شُقُّوا اَمْواجَ الْفِتَنِ بِسُفُنِ النَّجاةِ؛ امواج فتنه‌ها را با كشتي‌هاي نجات بشكافيد».(9)
توسل حقيقي به كشتي‌هاي نجات كه همان انوار طيبه معصومين (عليهم السلام) مي‌باشند، ايمن‌ترين و مستحكم‌ترين دژ و پناهگاه سالك منتظر در مقابل تمام تهديدها و تهاجم‌ها و خطر‌ها و آسيب‌هاست. توسل خاضعانه به آستان پر عظمت اهل بيت (عليهم السلام) به ويژه به آستان مقدس حضرت بقيه الله ارواحنافداه كه مجراي همة فيوضات الهي در عصر و زمان ماست، سالك را به سرچشمة پاكي و طهارت و منبع صفا و نورانيت پيوند مي‌دهد و به او در مقابل تمام گناهان و فتنه‌ها قدرت تشخيص و ايستادگي عنايت خواهد فرمود؛ چنان كه در زيارت مولايمان صاحب‌العصر والزمان عجل‌الله‌تعالي فرجه در روز جمعه با اين عبارات به محضر نوراني‌اش عرض ادب و ارادت مي‌كنيم: «اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا نُورَاللهِ الَّذي يَهْتَدي بِهِ الْمُهْتَدُونَ وَ يُفَرِّجُ بِهِ عَنِ الْمُؤْمِنينَ ... اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا سَفينَةَ النَّجاةِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا عَيْنَ الْحَيوةِ؛ سلام بر شما اي نور خدا كه هدايت يافتگان بدان هدايت مي‌يابند و براي اهل ايمان به آن فرج و گشايش حاصل مي‌شود... سلام بر شما، اي كشتي نجات، سلام بر شما، اي سرچشمة حيات».(10)
وجود مقدس امام زمان عليه الصلوه و السلام درعصر و زمان ما مجراي همة فيوضات و بركات الهي، ماية امن و امان براي عموم اهل زمين و باعث رفع هر گونه فتنه و بلا و آسيب از شيعيان و پيروانش مي‌باشد: «اِنّي لَاََمانٌ لِاَهْلِ الْاَرْضِ؛ همانا كه من ماية ايمني اهل زمينم».(11) «اَنَا خاتَمُ الْاَوْصِياءِ وَ بي يَدْفَعُ اللهِ عَزَّوَجَلَّ اَلْبَلاءَ عَنْ اَهْلي وَ شيعَتي؛ من آخرين وصي پيامبرم و خداوند به خاطر من هر بلايي را از اهلم و شيعيانم رفع مي‌كند».(12)
امام صادق (ع) خطاب به ابوبصير مي‌فرمايد: هرگاه در راه گم شدي، پس ندا كن و بگو: «يَا صَالِحُ، يَا أباصَالِحُ، أرشِدنَا إلَي الطَّريقِ رَحِمَكُمُ‌ اللَّهُ؛ اي صالح، اي پدر صالح، ما را به راه هدايت فرما! خداوند شما را رحمت فرمايد!»(13)
از جمله ذكر توسل‌هايي كه براي خلاصي و رهايي از بلاها و گرفتاري‌هاي آخر الزمان از ناحية مقدس امام زمان ارواحنا فداه رسيده است، اين ذكر شريف است: «يا محمد، يا علي، يا فاطمه، يا صاحب الزمان، ادركني و لا تهلكني؛ اي محمد، اي علي، اي فاطمه، اي صاحب عصر و زمان، مرا درياب و به هلاكتم مينداز!» (14)
اگر از آسمان افتم، اميد زندگي دارم اگر از طاق ابرويت بيفتم، بر نخواهم خاست
 

از بزرگ‌ترين بلاهاي دوران آخرالزمان، بلاي دوري و هجران از ملاقات امام زمان ارواحنافداه است كه بهترين و مؤثرترين چارة اين بلا نيز توسل و توجه خالصانه به وجود مقدس و پر كرامت اوست. ذكر توسل مجربي براي توفيق ديدار امام عصر ارواحنافداه از عالم مجاهد، حضرت آيت الله حاج شيخ محمد تقي بافقي رضوان الله تعالي عليه نقل شده است كه دربارة فضيلت و كيفيت آن چنين فرموده‌اند: هر كس اين توسل را موفق شود، سعادت و فيض تشرف برايش حاصل خواهد شد. اما آن ذكر اين است كه 1200 مرتبه با طهارت و حضور قلب رو به قبله مي‌گويي: «يا فارس الحجاز ادركني! يا اباصالح ادركني! يا اباالقاسمُ المهدي ادركني! يا صاحب الزمان ادركني ادركني ادركني! و لاتََدُعً عُنّي فَاِنّي عاجزٌ ذليلٌ!! اي تك سوار عرب مرا درياب! اي پدر صالح مرا درياب! اي پدر قاسم، اي مهدي، مرا درياب، اي صاحب وقت و زمان مرا درياب! درياب، درياب! و به خود وامگذار كه البته من وامانده و خوارم».(15)

هديه براي امام زمان ارواحنافداه :
از دیگر کارهای مؤثر در ایجاد ارتباط با حضرت ولی‌عصر-عجل الله تعالی فرجه الشریف- ، این است که سعی کنیم هدیه‌ای برای آن حضرت بفرستیم. انجام کارهای نیک، خدمت به دوستان، لبخند به یتیم، کشیدن دست نوازش بر سر او، درس دادن، درس خواندن، گناه نکردن، طاعت خدا را به جا آوردن، از هدیه‌های خوب ما به آن حضرت هستند.
نکته قابل توجّه در این مسأله این است که باید بسیار مراقب باشیم تا مبادا هدیه‌ای که برای آن حضرت می‌فرستیم، خراب باشد؛ هر چند آن حضرت از روی مهربانی هیچ وقت خراب بودن آن را به روی ما نمی‌آورد، امّا این، برای خود ما خوب نیست و اگر روزی متوجّه شویم، بسیار اندوهگین خواهیم شد. هدیۀ ما، هر چه خالص و زیبا باشد، شایسته شأن و مقام او نخواهد بود؛ ولی آن حضرت به لطف و کرم خویش، هدیه ما را خواهد پذیرفت. مثل ما مثل مورچه‌ای است که وقتی به دیدن حضرت سلیمان(ع) آمد، یک ران ملخ را به عنوان هدیه به همراه آورد. او خود نیز می‌دانست که هدیه‌اش شایسته شأن و مقام حضرت سلیمان(ع) نیست؛ بنابراین این‌گونه گفت: من‌ می‌دانم این ران ملخ به درد شما نمی‌خورد؛ امّا با این‌کار خود خواستم بگویم من هم شما را دوست دارم.
چندی پیش به حجّ مشرف شده بودم؛ نتوانستم سوغاتی زیادی تهیّه کنم. یک تسبیح و یک قطعه پارچه عمامه‌ای را به عنوان سوغاتی، خدمت آیت‌الله بهجت –دامت برکاته- بردم و عرض کردم: «ببخشید که کم است، خجالت می‌کشم؛ ولی هدیه است». فرمود خداوند در قرآن مي فرمايد: «یعنی قربانی که برای خدا می‌کشند، نه گوشتش و نه خونش به خدا نمی‌رسد، تنها تقوای آن است که می‌رسد.»(16) سپس به من فرمود: «مهم نیست که چه می‌دهی و چه‌قدر می‌ارزد، مهّم این است که آن‌جا یادم کردی».
شهید ردّانی‌پور، پنجشنبه و جمعه به کوره‌های آجرپزی می‌رفت، خشت‌مالی می‌کرد و نصف حقوقش را در پاکت می‌گذاشت و نام هم‌حجره‌ای‌اش را که وضع مالی مناسبی نداشت، روی آن می‌نوشت و به داخل حجره می‌انداخت.
خدای تعالی، امام عصر –عجّل الله تعالی فرجه الشریف- را پیش از همه دوست می‌دارد. وقتی می‌بیند ما به ایشان توجّه داریم، به حتم به ما نیز عنایتی می‌کند؛ لذا از جمله چیزهایی که باعث محبوبیتمان نزد خداوند می‌شود، هدیه فرستادن برای آن حضرت است.

ويژگي منتظران ظهور:
امام صادق (ع) در بياني نوراني، ضمن فراخواني شيعيان به انتظار،‌ ياران حضرت قائم(ارواحنافداه) را منتظران راستين و آراسته به اعمال نيك بر اساس پرهيزگاري و محاسن اخلاق دانسته‌اند: «هر كس كه شاد مي‌شود از اصحاب و ياوران قائم باشد، بايد كه در انتظار به سر برد و در حالي كه منتظر است، از روي تقوا و پرهيزگاري و محاسن اخلاق عمل نمايد».(17)
امام هادي (ع) نيز درباره ويژگي منتظران راستين مي‌فرمايد: «آنان كه منتظر ظهور اويند، مخلصانند و آنان كه انكارش مي‌نمايند، اهل شك و ترديدند».(18)
آري، بايستي مخلصانه و مداوم در انتظار ظهور مقدسش به سر برد؛ چرا كه آن حضرت خود نيز لحظه به لحظه در انتظار فرمان ظهور مي‌باشند و تا فرا رسيدن آن زمان،‌ لحظه‌اي آرام و قرار ندارند و همواره در حال انتظار به سر مي‌برند.
مسأله انتظار، همانند اعتقاد به وحدانيت خداوند متعال است كه از حاق وجود انساني برخاسته است و همگان طالب آنند. آري، دل خدا را مي‌خواند و چشم در انتظار مهدي است. اين حقيقت را از آيت بزرگ حق، روح خدا، خميني بزرگ رحمة‌الله آموخته‌ايم كه او از استاد برازندة خويش آيت الله شاه آبادي اعلي الله مقامه اين‌گونه نقل فرموده است: بدان كه از فطرت هايي كه «فطر الناس عليها»(19)، فطرت تنفر از نقص است و انسان از هر چه متنفر است چون در او نقصاني و عيبي يافته است... چنانچه كمال مطلق، مورد تعلق آن است... پس متوجهٌ اليه فطرت بايد «واحد» و «احد» باشد. زيرا كه هر كثير و مركّبي ناقص است.(20)
باري، آدمي هماره از نقص و نقصان نفرت دارد و سمت و سوي فطرت او به سوي كامل‌ترين و زيباترين، جهت‌گيري شده است. به واقع اگر مهدي (ع) را مردمان بشناسند، شيفتة او گرديده، او را با ديگري مبادله نخواهند كرد؛ چرا كه او مظهر اسماء و صفات جمال و جلال الهي است. او آئينة تمام‌نماي همه زيبايي‌هاي حق متعال جل و علا است. آن حضرت را «وجه الله» مي‌دانيم و در دعاي ندبه او را اين گونه خطاب مي‌كنيم: «اَينَ وَجهُ اللهُ الَّذي اِلَيهِ يَتَوجَّهُ الاَولِياءُ؛ كجاست آن چهره الهي كه اوليا به او روي مي‌كنند».(21)

صدقه برای سلامتی امام زمان ارواحنافداه:
در روايات فراواني از اهل‌بيت (سلام الله عليهم) آمده كه پرداخت صدقه رفع قضا و بلا مي‌كند.از اين رو ارادتمندان حضرت بقيةالله ((ع)) ‌كه سلامتي وجود مقدس آن حضرت مهم ترين آرزو و خواسته آنان است، كاملاً جا دارد كه پيش و بيش از هر كس براي سلامتي آن حضرت صدقه دهند. گرچه اراده الهي بر حفظ و بقاي آن آخرين ذخيره الهي قرار گرفته و خداوند خود، آن حضرت را از گزند هر گونه قضا و بلايي حفظ خواهد كرد، اما پرداخت صدقه براي سلامتي آن حضرت در واقع موجب جلب عنايات حضرت حق و حضرت بقيةالله الاعظم (ع) نسبت به شخص پرداخت كننده خواهد شد.
استاد بزرگ عرفان، سيد بن طاووس (رضوان الله تعالي عليه) عبارتي در اين باره چنين توصيه مي فرمايد:پس در دوستي و مهر و وفا به آن بزرگوار و توجه دل و تعلق خاطر، آن گونه باش كه خدا و رسول او و پدران بزرگوارش مي‌خواهند و خواسته‌هاي حضرت او را بر نيازهاي خود مقّدم دار و پيش از آن‌كه براي عزيزانت صدقه دهي، براي حضرت او صدقه ده ..(22)
محدث نوري (رحمه‌الله) در باب وظيفه بندگان خدا نسبت به امام عليه‌السلام فرموده‌اند: صدقه دادن به آنچه ميسر است در هر زمان براي حفظ وجود مبارك امام عصر ارواحنا فداه.(23)
استاد بزرگوار حضرت آيت‌الله حاج آقا حسن صافي اصفهاني (قدس سره) مي‌فرمودند: هر روز قدري صدقه براي سلامتي آقا كنار بگذاريد، وقتي پول آن جمع شد، گوسفندي را به نيت سلامتي امام عصر سلام الله عليه ذبح كنيد و بين فقراي شيعه و متدين به آقا تقسيم كنيد.(24)
بي‌ترديد وقتي با اهداي صدقه و قرباني به نيت سلامتي مولا از آن حضرت دفع بلا شد، از آن‌جا كه امام محبوب‌ترين و عزيزترين عبد صالح نزد خداوند است، خداوند و خود حضرت مارا مشمول عنايات و الطاف بيش‌تري قرار خواهند داد. پس اين فرصت راه‌يابي به درگاه خداوند و امام عصر روحي فداه را نبايد از دست داد.
مسجد جمكران
حضرت آيت الله بهجت (رحمه الله) در پاسخ به اين سؤال كه چه كنم تا به ديدار آقا برسم‌، نوشته‌اند: ... و زياد به مسجد جمكران مشرف شويد، با اداي نمازهايش.(25)
از آيت الله شيخ الفقها، محمد علي اراكي (رحمه‌الله) نقل شده است كه فرموده‌اند: شيخ محمد تقي بافقي (1365 ق)، مقسّم شهريه حاج شيخ عبدالكريم بود. اول هر ماه كه مي‌شد، مي‌آمد تا از آقاي حاج شيخ پول بگيرد و تقسيم كند. يك ماه به درب خانة شيخ مي‌آيد تا پول بگيرد. حاج شيخ مي‌فرمايد: الساعه جز مايه توكل چيزي در دستم نيست. مي‌گويد چيزي نيست؟ مي‌فرمايد: نه. از همان دم در بر‌ مي‌گردد و به جمكران مي‌رود. مرحوم شيخ محمدتقي خيلي به جمكران اعتقاد داشت. نمي دانم آنجا با حضرت چه صحبتي مي‌كنند كه طولي نمي‌كشد شهريه آماده مي‌شود. بارها، اتفاق افتاده بود كه شهريه از اين طريق درست شده بود.(26)
از حضرت آيت‌الله‌ گلپايگاني (رحمه‌الله) نقل شده است كه ايشان فرموده‌اند: در عصر آيت‌الله‌ شيخ عبدالكريم حائري قدس‌سرّه كه عده طلاب حوزه علميه قم به 400 نفر رسيده بود، در يك فصل زمستان، طلاب از آيت‌الله‌ حاج شيخ محمدتقي بافقي (قدس‌سرّه) كه مقسّم شهريه مرحوم حاج شيخ بود، تقاضاي عباي زمستاني كردند و ايشان نيز از مرحوم حاج شيخ تقاضا كردند. حضرت آيت‌الله‌ حائري فرموده‌ بودند: 400 عبا از كجا بياورم؟ آيت‌الله‌ بافقي گفته‌ بود: از حضرت صاحب‌الزمان عليه‌السلام بگيريد. حاج شيخ فرموده بود: من راهي ندارم. و مرحوم بافقي در جواب گفته بود: پس من ان‌شا‌ءالله مي‌گيرم. و آن گاه شب جمعه به مسجد مقدس جمكران رفته و روز جمعه به مرحوم حاج شيخ گفته بود: آقا صاحب‌الزمان وعده فرموده‌اند فردا كه شنبه است، 400 عبا را مرحمت كنند. روز شنبه به وسيله يكي از تجّار، 400 عبا به دست حاج شيخ رسيد و بين طلاب تقسيم گرديد.(27)

پي نوشت:
1. بحارالانوار، ج 53، ص 182.
2. الحرالعاملي، وسائل الشيعه، ج 9، ص 541.
3. فيض كاشاني، ‌ملا محسن، شوق مهدي ، تصحيح علي دواني، ‌ص 113.
4. الکافی، ج1، ص 39.
5. بقره، آیه 201.
6. دلائل الامامة، ص 540.
7. مفاتیح الجنان، بخشی از دعای ابوحمزه ثمالی.
8. دلائل الامامة، ص 541.
9. نهج البلاغه، خطبة 5.
10. محدث قمي، مفاتيح الجنان، زيارت حضرت حجت (ع) در روز جمعه.
11. بحارالانوار، ج 52، ص 92.
12. همان.
13. همان، ص 733(به نقل از محمدباقر، مجلسي، بحارالانوار، ج 52، ص 176).
14. اگر امام سلام الله عليه كسي را به حال خود واگذارد اين همان هلاكت اوست.
15. قاضي زاهدي، احمد، شيفتگان حضرت مهدي ، ج 2، ص 187 ـ 188. نويسندة محترم اين كتاب پس از نقل اين دستورالعمل مي‌نويسد: «قدر اين ذكر را بدان و به هر كسي مگو كه از اسرار است».
16. سوره حج، آيه 37.
17. قال الصادق (ع): «مَن سَرَّهُ أن يَكون َمِن أصحَابِ القائمِ فَليَنتَظِر‍‌ْ وَليَعمَل بِالوَرَعِ وَ مَحاسِنِ الأَخلاقِ و هُوَ منتظرٌ». شيخ محمد بن نعماني، الغيبه، ص 200، ح 16.
18. قال محمد بن علي النقي (ع): فَيَنتظِرُ خُروُجَهُ المخلصُونَ و يُنكِرُهُ المُرتابُونَ. شيخ صدوق رحمة‌الله، كمال الدين و تمام‌النعمه، ص 376، باب 20، ح 9.
19. روم (30)« فاقم وجهك للدين حنيفا فطرة الله التي فطر الناس عليها لا تبديل لخلق الله ذلك الدين القيم؛ پس روي خود را متوجه آيين خالص پروردگار كن. اين فطرت خدايي است كه خلقت همة مردم بر آن سرشته شده است، آن قابل تبديل و تغيير نيست. آن دين استوار است».
20. روح الله الموسوي الخميني، چهل حديث، ذيل ح 11، ص 185 ـ 181.
21. محدث قمي، كليات مفاتيح الجنان، فرازي از دعاي ندبه.
22. سيد بن طاووس، كشف‌المحجه، ص 230.
23. نوري، نجم‌الثاقب، ص 771.
24. اين دستورالعمل را بنده در سال 1370 از آن بزرگوار در منزلشان شنيدم.
25. سيد مهدي ساعي، به سوي محبوب، يا راه تزكيه؛ ص 58.
26. مجلة حوزه، ش 12، ص 33.
27. قنبري قزويني، حيدر، داستان‌هاي شگفت‌انگيز از مسجد مقدس جمكران، ص 143؛ به نقل رازي، محمد، گنجينة دانشمندان، ج 3، ص 11؛ و قاضي زاهدي، احمد، شيفتگان حضرت مهدي، ج 1، ص 223.

مقاله هاي مرتبط:


      
 
 كليه حقوق اين مجموعه طبق قوانين نرم افزاري متعلق به دبيرخانه‌دائمي‌اجلاس‌دوسالانه‌بررسي‌وجودي‌ابعادحضرت‌مهدي(عج)مي‌باشد